Zekersytemen van hoogteparcoursen

De eerste individuele veiligheidssystemen waren de touwbroekjes en werden meer dan 50 jaar geleden gebruikt en in het verleden door o.a. defensie. De deelnemers leerden hoe ze hun touwbroekjes konden knopen en maakten hiervan hun eigen harnas en veiligheidslijnen. Vervolgens werkten ze samen om elkaar op hoogte veilig te houden, nadat ze op een veilige hoogte hadden geoefend of zelfs op de grond. Maar gelukkig zijn deze tijden verledentijd en heeft het materiaal omtrent het beveiligen van hoogteparcoursen een grote ontwikkeling doorgemaakt.

EN 15567 categoriseert individuele veiligheidssystemen op de volgende manier. Het is geen lijst van minst veilig (A) tot meest veilig (E). De standaard gebruikt het categorisatiesysteem om de ontwerper of de exploitant van de baan te helpen bij het overwegen van toezichtvereisten/niveaus, trainingsfaciliteiten op de grond voor de deelnemers, tijd die nodig is voor training en de check van deelnemers voordat ze aan het parcours beginnen.

Categorie A

Een zelfsluitende carabiner zonder veiligheidssluiting of enkele veiligheidssluiting zoals een HMS-carabiner en schroefsluiting. Dit systeem wordt gebruikt bij het overklikken van een passage punt van het parcours. Categorie A wordt nog wel eens gebruikt bij een laagte-parcours waarbij de valhoogte erg gering is.

Categorie B

Dit zijn carabiners met een self-locking mechanisme. Carabiners van een via-feratta set zijn hier een voorbeeld van of carabiners met een 3-lock systeem. Je moet extra handelingen verrichten om deze carabiners te kunnen openen.

Categorie C

Bij deze categorie kan men slecht een carabiner van de twee op het parcours los maken. Een voorbeeld hiervan is de Edelrit Smart Belay. Ondertussen heeft dit systeem een opvolger de Belay X en is een categorie opgeschoven.